CloseMaximizeMinimize تبلیغات سیستم
(پرستاران گمنام+غزل)Nameless nurses
تله موش | عمومي

تله موش

 

این مطلب را از يك وب سايت كپي كردم جالب بود دلم نیامد در اینجا نگذارم

 

موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست.مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود و زنش با خوشحالي مشغول بازكردن بسته بود.موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت :« كاش يك غذاي حسابي باشه .اما همين كه بسته را باز كردند، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛ چون صاحب مزرعه يك تله موش خريده بود

موش با سرعت به مزرعه برگشت تا اين خبر جديد را به همه ي حيوانات بدهد. او به هركسي كه مي رسيد ، مي گفت :« توي مزرعه يك تله موش آورده اند، صاحب مزرعه يك تله موش خريده است . . . » مرغ با شنيدن اين خبر بال هايش را تكان داد و گفت : « آقاي موش ، برايت متأسفم. از اين به بعد خيلي بايد مواظب خودت باشي ، به هر حال من كاري به تله موش ندارم ، تله موش هم ربطي به من ندارد

.ميش وقتي خبر تله موش را شنيد ، صداي بلند سرداد و گفت : «آقاي موش من فقط مي توانم دعايت كنم كه توي تله نيفتي ، چون خودت خوب مي داني كه تله موش به من ربطي ندارد. مطمئن باش كه دعاي من پشت و پناه تو خواهد بود»

 موش كه از حيوانات مزرعه انتظار همدردي داشت ، به سراغ گاو رفت . اما گاو هم با شنيدن خبر ، سري تكان داد و گفت : « من كه تا حالا نديده ام يك گاوي توي تله موش بيفتد.!» او اين را گفت و  زير لب خنده اي كرد ودوباره مشغول چريدن شد.
سرانجام ، موش نااميد از همه جا به سوراخ خودش برگشت و در اين فكر بود كه اگرروزي در تله موش بيفتد ، چه مي شود؟در نيمه هاي همان شب ، صداي شديد به هم خوردن چيزي در خانه پيچيد. زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و به سوي انباري رفت تا موش را كه در تله افتاده بود  ببيند.او در تاريكي متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا مي كرده ، موش نبود ، بلكه يك مار خطرناكي بود كه دمش در تله گير كرده بود . همين كه زن به تله موش نزديك شد ، مار پايش را نيش زد و صداي جيغ و فريادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه با شنيدن صداي جيغ از خواب پريد و به طرف صدا رفت ، وقتي زنش را در اين حال ديد او را فورا" به بيمارستان رساند. بعد از چند روز ، حال وي بهتر شد. اما روزي كه به خانه برگشت ، هنوز تب داشت . زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بود ، گفت :« براي تقويت بيمار و قطع شدن تب او هيچ غذايي مثل سوپ مرغ نيست.»
مرد مزرعه دار كه زنش را خيلي دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت و ساعتي بعد بوي خوش سوپ مرغ در خانه پيچيد.اما هرچه صبر كردند ، تب بيمار قطع نشد. بستگان او شب و روز به خانه آن ها رفت و آمد مي كردند تا جوياي سلامتي او شوند. براي همين مرد مزرعه دار مجبور شد ، ميش را هم قرباني كند تا باگوشت آن براي ميهمانان عزيزش غذا بپزد .
روزها مي گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر مي شد . تا اين كه يك روز صبح ، در حالي كه از درد به خود مي پيچيد ، از دنيا رفت و خبر مردن او خيلي زود در روستا پيچيد. افراد زيادي در مراسم خاك سپاري او شركت كردند. بنابراين ، مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذاي مفصلي براي ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند .حالا ، موش به تنهايي در مزرعه مي گرديد و به حيوانان زبان بسته اي فكر مي كرد كه كاري به كار تله موش نداشتند!

نتيجه ي اخلاقي : اگر شنيدي مشكلي براي كسي پيش آمده است و ربطي هم به تو ندارد ، كمي بيشتر فكر كن. شايد خيلي هم بي ربط نباشد

 

 


نوشته شده توسط محمد در 28 فروردين 1387 ساعت 22:43
سال نو مبارك... | عمومي


نوشته شده توسط محمد در 1 فروردين 1387 ساعت 20:51
...(قسمت)... | عمومي

 

 

   يازدهمين سروده ام تقديم عزيزان با اميد كاميابي......      

 

 

...(قسمت)...

 

 

 

 آفتاب لب بامم .كوله بار غم دارم

 

 

                                 زجوروقهرزمان. ناله ها.حزين دارم

 

 

 شكسته زورق  تنها اسيرطوفانها

 

 

                        كه ازسرشت خودم. كينه ها به دل دارم

 

 

 چنان خميده ستونم. فلك به نامردي

 

 

                               ز استخوان تنم نيزه ها به دل دارم

 

 

 (امان نداده). ستمگرگرفت امانم را

 

 

                          بدين سبب كه منم قسمتي زغم دارم

 

 

 

                                                       (محمد)بيست وپنجم اسفندهشتاد وشش

 

 


نوشته شده توسط محمد در 28 اسفند 1386 ساعت 16:39
...(قاراطالع)... | عمومي

این دهمین سروده منست که تقدیم میدارم

 

...(قاراطالع)...

 

 

گجه لر صبح آچيلين جا يوخي گلمز گوزومه

 

 

                                           يا شا يش دردي تؤكنمنزكه گلم بير اوزومه

 

 

روزگار.جامي شراب ايچيره زهر.وردي منه

 

 

                                            قوريب گؤزياشيم حالا.توكولور قان اوزومه

 

 

باختيم اؤز.رنگين آپاردي قاتا گوزسرمه سينه

 

 

                                        كي فلك جوهر ائديب طالعي يازسين اوزومه

 

 

 

 

(محمد)بيست وچهار دوازده هشتادوشش

 


نوشته شده توسط محمد در 27 اسفند 1386 ساعت 01:08
من ميخوام شاعر بشم... | عمومي

من ميخوام شاعر بشم...

 

 

 

سلام بر همكاران عزيز و خوب و بازديد كنند گان محترم وبلاگ محقرم. از اينكه درد نامه شغلي را با شعر همراه نمودم تعجب نكنيد.( دارم تمرين شاعري ميكنم )در جامعهءمارسم چنين است وقتي كسي كاربدي انجام ميدهد. بزرگتري ميگويد چرا اينگونه كردي بما ميگفتي ما ازراه درست خواسته ات را بر آورد ميكرديم(درصورتيكه غير اينست) بنده نيزخواستهءبرحق خود را با تقاضايي همراه چهل ويك برگ مدارك ومستندات به مقام ذيصلاح ارائه نمودم كه با بي مهري مواجه شده وجوابي غير منطقي دريافت نمودم لذا حال تمرين شاعري ميكنم.كه شاعري ياد بگيرم .با نثركه نتوانستم حقم را بگيرم لااقل با شعردرد دلم را به وبلاگ وكاغذ پاره ها خالي كنم...  


نوشته شده توسط محمد در 26 اسفند 1386 ساعت 20:32
(..........هارای..........) | عمومي

سلام ...

 

تصوير شيون اين پرندهء كوچولومرا بر آن داشت كه فريادش را بقلم بكشم.(محمد)

 

(این نهمین سرودهءمنست که تقدیم عزیزان میکنم)

 

 

 

 

 

(هاراي)

 

 

 

ايستيرديم. هارايم داشلاري داغدان گوپارا

 

 

آسمانه .يئره.دريالره طوفان گوپارا

 

 

اؤد وئرا ياندرا ظا لم اؤرگين پارچاليا

 

 

سئوگيمي منن آلان پنجه ني كوكدن گوپارا

 

 

اؤرگي داشدانميش حتم كه بيرحمانه

 

 

بيله نيسكيلي وداع سيز ياري منسيز آپارا

 

 

فرصتيم اولمادي بيرلحظه تؤكم گؤز ياشيمي

 

 

نغمه مي. سوزائليم. سازيله جانان آپارا

 

 

(محمد)هيجده دوازده هشتادوشش

 


نوشته شده توسط محمد در 18 اسفند 1386 ساعت 14:29
(قطره اي باران) | عمومي

با سلامي گرم بر مخاطبان كلبهء درويشي

  هفتمين شعر م قابل پست در وبلاگ نبود.اين هشتمين نوشته ام است كه به يك وبلاگ دوست هديه كرده ام ولي بخاطر حفظ دست نوشته هايم با اجازه دوست اينجا هم پست نمودم تا بماند يادگاري از نوشته هاي نا قابلم.هميشه زندگيتان پر از رحمت چو  باران باشد.

 

 

(قطره اي باران)

 

 

 

گريهء ابر بهاري نرم نرمك

 

 

ميخزد آرام بر زير. بستر خواب درختان

 

 

بر تن هر شاخسار خشك وعريان

 

 

بيصدا و بي تمنا ميكشد نازچمن را

 

 

با سكوتش  ارمغان سبز خودرا

 

 

مي فشاند جان.كه تا روحي ببخشد خاك ودل را

 

 

چون ندارد هديه اي جز قطرهء. نا چيزجان را

 

 

تا وجودش رابدست خود گرفته.بارد اين وبلاگ گل را

 

 

(محمد)شانزده.دوازده.هشتاد وشش

 


نوشته شده توسط محمد در 17 اسفند 1386 ساعت 11:55
كؤنول قان اولدي داي دينجل.............. | عمومي


نوشته شده توسط محمد در 12 اسفند 1386 ساعت 21:30
(عشق آتشي) | عمومي

بازم سلام اين ششمين شعري كه سرودم البته بزبان آذري كه تقديم عزيزان ميكنم. شاد باشيد.

 

 

 

 

 

(عشق آتشي)

 

 

 

عشقي يارادان سينه ده آتش قالايبدي

 

 

                                           معشوقااورگ یوخ .دئنه آهن يارادئبدي

 

 

عشقين عطشي.آتشينين يوخدي مثالي

 

 

                                         البته كه.ني ناله سيني. بلبل شيدادن آلبدي

 

 

دنيايه ساليب مهراودني تاكي جهان وار

 

 

                                              شمعين اودنا.هممشه . پروانه يانيبدي

 

 

آهوباخشي. سوزدوره. گرغمزه نگاهين

 

 

                                            ويرانه قويار.ايله كي طوفان يارادئبدي

 

 

بلبل تيكاني سايمياراخ سوي قيزيل گل

 

 

                                              ليلي ده بئله مجنوني صحرايه سالبدي

 

 

 

(محمد)اول اسفند هشتادوشش

 


نوشته شده توسط محمد در 2 اسفند 1386 ساعت 20:08
(مادرجان) | عمومي

سلام شعر(آناجان) كه بزبان آذري سروده بودم . با آنكه شعر در ترجمه لطافت وجذابيت خود را از

 

 دست ميدهد ولي بنده جهت استفاده عزيزان فارسي زبان سعي كردم مفهوم شعر را حفظ كنم .چون

 

مادر. عزيز ترين است.

 

 

 

 

                                                                   (مادرجان)

 

 

 

 

 

داغ فراق تواي مادرم سالهاست به دل دارم

 

 

                                                                     ز. رنجها كه كشيدي ناله ها بسر دارم

 

 

گرسنه ازخون جگربودشيرمن خبر دارم

 

 

                                                                بيادم آمده.ديوانه گشته. به صحراسفر دارم

 

 

آتش هجران تو.در سينه ام زنجيركردم

 

 

                                                              كه روي شعله سوزان  آن خون جگر دارم

 

 

زترس ديد مادر.آه خود در سينه ام پنهان نمودم

 

 

                                                    كه چنگي ميزند اوگيسوان. زيرخاكش من يقين دارم   

 

 

 

                                 (محمد)بیست وهفتم بهمن هشتاد وشش

 

 


نوشته شده توسط محمد در 29 بهمن 1386 ساعت 02:17
(آنا جان) | عمومي

سلام عزيزان بازديد كننده اين چهارمين شعرمنه كه بزبان آذري سرودم امروز پنجشنبه است بعلت بارش برف وسرما نتوانستم بر

 سر مزار مادرم برم لذا اين شعر را با اشگ چشم سرودم ويك كمي سبك شدم كه تقديم شما عزيزان ميكنم و خواهش ميكنم فاتحه اي

 براي شادي روح تمام مادران قرائت فرماييد.با تشكر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                         (آنا جان)

 

 

 

آنا جان آيرليقين غصه سی ياندري مني

 

 

                                                     سن چكن رنج ومشقت ائديب آواره مني

 

 

آج قارننان منه سوت وئردگون ايام كئچب

 

 

                                                   قورخورام يادما دوشسه سالاصحرايه مني

 

 

آه وزاري اورگيمده بئله زنجيرله ميشم

 

 

                                                     كه اونون آتشينين شعله سي ياندردي مني

 

 

ساخلارام چكمرم آهي كه آنام گورسه اوني

 

 

                                                   جان بالا.ساچلاري يولماق. ائده ديوانه مني

 

 

 

 

                                               (محمد)بيست وپنجم بهمن هزارو سيصد وهشتادوشش

 


نوشته شده توسط محمد در 25 بهمن 1386 ساعت 22:10
شرابء ديده | عمومي

سلام این سومین شعریه که نوشتم دومین قابل پست در وبلاگ نبود.

 

چون سرا پا سوزبود ودرد لذا سومین را تقدیم عزیزان میکنم. شاد

 

وعاشق باشید.(محمد)

 

 

( شرابء ديده)

 

 

 

شراب ديدهءساقي چنان خرابم كرد

 

 

                                          كه مي نخورده مرازد زمين خمارم كرد

 

 

به رسم عاشقيء بلبلان شوريده

 

 

                                            نخوانده درس محبت. غزل سرايم كرد

 

 

رها خيال دلم چون كبوتري وحشي

 

 

                                             به شعله اي شرري زد جگركبابم كرد